من كرمك فلا تسلبه ، و ما سترته عليّ بحلمك فلا تهتكه ، و ما علمته من قبيح فعلي فاغفره . الهي استشفعت بك اليك و استجرت بك منك اتيتك طامعا في احسانك راغبا في امتنانك مستسقيا وابل طولك مستمطرا غمام فضلك طالبا مرضاتك قاصدا جنابك واردا شريعة رفدك ملتمسا سنيّ الخيرات من عندك ، وافدا الى حضرة جمالك ، مريدا وجهك ، طارقا بابك ، مستكينا لعظمتك و جلالك ، فافعل بي ما انت اهله من المغفرة و الرّحمة ، و لا تفعل بي ما انا اهله من العذاب و النّقمة برحمتك يا ارحم الرّاحمين . » ( 1 ) « خداوندا اگر راه توشهء من براى سفر به سوى تو اندك است ، اما حسن ظنّم نسبت به اعتماد به تو بسيار است و اگر جرم من باعث بيمناك شدن از عقوبت توست ، ولى اميدم به كرمت مرا به بخشش تو از انتقام گرفتنت نويد مىدهد ، و اگر گناهم مرا در معرض كيفر تو قرار مىدهد و ليكن وثوق و اطمينانم از اجر و ثوابت خبر مىدهد ، و اگر غفلتم مرا از ديدار تو باعث شد كه استعداد مرا از دست داده و به خواب روم اما ايمان و معرفتم به بزرگوارى و نعمتهايت توجه داد و اگر زياده‌رويم در عصيان و سركشى مرا بيمناك ساخته است و ليكن بشارت مغفرت و رضاى تو باعث آرامش خاطر من شده است ، خدايا به اشراق جمال و انوار ذات بىمثالت درخواست دارم و به عواطف رحمت و لطايف احسانت التماس مىكنم كه اميدم را نسبت به احسان فراوان و انعام نيكويت در مقام قرب و تقرب به پيشگاهت و به مشاهدهء حسن و جمالت مرا بهره‌مند گردانى و من كه خود را در معرض نسيم لطفت قرار داده‌ام و درخواست باران جود و سخايت را دارم و از خشم و غضبت به سوى لطفت گريزانم و از عذابت به سوى عفوت مىگريزم و بدانچه در نزد تو بهتر است اميدوارم و تنها اعتمادم به